โรม 10:9-15

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. พระคำของพระเจ้าบอกเราว่าเราจะรอดได้อย่างไร? (ข้อ 9-13)
2. อะไร คือ เหตุที่ทำให้คนอีกมากมายยังไม่ได้รับความรอด? (ข้อ 14-15)

(ย2) ยอมภาวนา

ในวันที่ 21 มกราคม 1930 ชื่อของแฮโรลด์ วีเดียน ได้กลายเป็นชื่อของวีรบุรุษ วันนั้นเป็นวันซึ่งพระเจ้าจอร์จที่ 5 ของอังกฤษทรงมีหมายกำหนดการที่จะกล่าวเปิดการประชุมทางด้านอาวุธของลอนดอน ซึ่งจะมีการออกอากาศทางวิทยุทั่วโลก

โดนัลด์ แมคคัลลาฟได้เขียนในหนังสือ The Trivialization of God เอาไว้ว่า ก่อนที่พระเจ้าจอร์จจะทรงกล่าวเปิดการประชุมเพียง 2-3 นาทีเท่านั้น เจ้าหน้าที่ของซีบีเอสคนหนึ่งได้เดินสะดุดสายไฟและทำให้สายไฟขาด ซึ่งทำให้ชาวอเมริกันทั่วประเทศไม่สามารถรับฟังการถ่ายทอดดังกล่าวได้ โดยไม่ลังเลใจ นายแฮโรลด์ วีเดียน หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการได้ฉวยปลายข้างหนึ่งของสายไฟฟ้าที่ขาดด้วยมือขวา และอีกปลายข้างหนึ่งด้วยมือซ้าย ซึ่งเป็นผลให้วงจรไฟฟ้ากลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้งหนึ่ง วีเดียนจับสายไฟอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งพระเจ้าจอร์จทรงกล่าวเปิดพิธีเสร็จ โดยไม่สนใจว่ากระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านตัวเขานั้นจะสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาสักเพียงไร

เหตุการณ์นี้ทำให้เราเห็นว่า เป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับคริสเตียนที่จะยอมให้ฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าไหลผ่านเพื่อที่พระดำรัสของกษัตริย์เหนือกษัตริย์ อันได้แก่ข่าวประเสริฐแห่งการช่วยกู้จะถูกประกาศออกไปทั่วโลก อ.เปาโลกล่าวว่า “ผู้ที่ยังไม่ได้ยินถึงพระองค์จะเชื่อในพระองค์อย่างไรได้?” (รม.10:14) ถ้าเรายินดีที่จะเป็นสายไฟโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่เราจะต้องสูญเสีย ข่าวประเสริฐก็จะถูกส่งออกไปทั่วโลก

คุณจะยอมเป็นสายไฟเพื่อพระดำรัสขององค์จอมกษัตริย์จะได้ถูกถ่ายทอดออกไปหรือไม่?

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. คุณทำอะไรบ้างเพื่อเป็นส่วนช่วยให้คนรับความรอด?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไร คือ สิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัส และสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้แก่พี่เลี้ยง หรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : มัทธิว 5:16

“จงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาได้เห็นความดีที่ท่านทำ เขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้ทรงอยู่ในสวรรค์”

2 โครินธ์ 4:1-6

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. อะไร คือ สาเหตุที่ทำให้คนไม่เชื่อในพระเจ้า? (ข้อ 3-4)
2. อะไร ทำให้เราสามารถส่องสว่างพระกิตติคุณแก่ผู้อื่นได้? (ข้อ 1-3, 6)

(ย2) ยอมภาวนา

ถนนของฟิลาเดลเฟียในสมัยของเบนจามิน แฟรงคลิน หลังจากที่พระอาทิตย์ตกดินแล้วจะปกคลุมไปด้วยความมืด คนที่เดินเท้าในตอนกลางคืนจะต้องเดินอย่างระมัดระวังเพื่อที่จะไม่สะดุดหินหรือตกลงไปในหลุม

แฟลงคลินตัดสินใจที่จะวางแบบอย่างให้กับประชาชนของเขา โดยการวางโคมไฟไว้นอกบ้าน เวลาที่คนเดินสะดุดหกล้มที่ถนนในตอนกลางคืน เขาจะเดินมาตรงแสงไฟหน้าบ้านของแฟรงคลิน และเริ่มตระหนักถึงประโยชน์ของมัน ไม่นานหลังจากนั้นชาวฟิลาเดลเฟียคนอื่นๆก็นำโคมไฟมาวางไว้ที่หน้าบ้านของตนตามอย่างแฟลงคลิน ดังนั้นหลังจากที่พระอาทิตย์ตกดิน หมู่บ้านทั้งหมดก็สว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟ

โลกที่ล้อมรอบเรานั้นมืดมิดไปด้วยการละเลยฝ่ายจิตวิญญาณ สำหรับผู้คนมากมาย การมีชีวิตอยู่โดยปราศจากเป้าหมายนั้นนำเขาไปสู่ความท้อแท้ที่มิอาจพูดออกมาได้

เราไม่สามารถขับไล่ความกลัวออกไปจากทุกหนทุกแห่งได้คนเดียว แต่เราสามารถทำบางสิ่งที่สำคัญได้โดยการยอมให้พระเจ้าจุดไฟในชีวิตของเราว่า “จงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาได้เห็นความดีที่ท่านทำ เขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้ทรงอยู่ในสวรรค์” (มธ. 5:16)

แทนที่เราจะมานั่งคร่ำครวญต่อความมืดที่ปกคลุมเราไว้ เราสามารถชี้ทางสว่างให้กับคนที่อยู่รอบตัวเรา เมื่อพระเยซูคริสต์ทรงส่องสว่างผ่านทางชีวิตของเรา ดวงวิญญาณซึ่งล้มลงในความมืดจะกลับมาหาพระองค์ผู้ทรงเป็นองค์สว่างของโลก ดวงไฟดวงเล็กที่สุดยังคงส่องแสง ในคืนอันมืดมิด

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไร คือ สิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัส และสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้แก่พี่เลี้ยง หรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : มัทธิว 5:16

“จงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาได้เห็นความดีที่ท่านทำ เขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้ทรงอยู่ในสวรรค์” 

กาลาเทีย 6:7-10

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. พระคำของพระเจ้าบอกให้เรารู้ว่าผลของชีวิตที่เราจะเก็บเกี่ยวได้นั้นมาจากไหน? (ข้อ 7)
2. ผู้ที่หว่านชีวิตในเนื้อหนังจะได้เก็บเกี่ยวอะไร? ผู้ที่หว่าชีวิตในฝ่ายวิญญาณจะได้เก็บเกี่ยวอะไร? (ข้อ 8)
3. อะไร คือ เหตุที่เราไม่ควรเมื่อยล้าในการกระทำดี? (ข้อ 9) และเราควรทำดีต่อใครบ้าง? (ข้อ 10)

(ย2) ยอมภาวนา

คนบางคนเติบโตขึ้นอย่างงดงาม แต่คนบางคน กลายเป็นคนบูดบึ้งและเกรี้ยวกราด เราควรรู้ว่าเราจะโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แบบไหน เพราะเราต่างก็ต้องมีอายุมากขึ้น

คนเราไม่ได้หงุดหงิดหรืออารมณ์เสียเพียงเพราะอายุที่เพิ่มมากขึ้น อายุไม่ได้ทำให้เราจู้จี้ ขี้บ่นและอารมณ์ขึ้นๆลงๆเรากลายเป็นอย่างนี้ เพราะเราเป็นอย่างนี้อยู่แล้วต่างหาก

เปาโลเขียนไว้ว่า “ผู้ที่หว่านในย่านเนื้อหนังของ ตน ก็จะเกี่ยวเก็บความเปื่อยเน่า…แต่ผู้ที่หว่านในย่านพระวิญญาณ ก็จะเกี่ยวเก็บชีวิตนิรันดร์” (กท. 6:8) คนที่สนใจและคิดถึงแต่ตัวเองก็กำลังหว่านเมล็ดแห่งความทุกข์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่รักพระเจ้าและเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น ก็หว่านเมล็ดที่วันหนึ่งจะงอกเงยเป็นความชื่นชม ยินดีให้ได้เก็บเกี่ยว

ซี เอส ลูอิส กล่าวไว้อย่างนี้ว่า “ทุกครั้งที่คุณต้องเลือกหรือตัดสินใจ จุดศูนย์กลางของตัวคุณเองที่ทำหน้าที่ตัดสินใจก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปสู่บางอย่างที่แตกต่างไปจากที่เคยเป็นทีละน้อย” ในแต่ละวัน เราสามารถเลือกที่จะยอมจำนนความคิดของเราต่อพระเจ้าได้ ขอพระองค์ประทาน กำลังเพื่อให้เราอยู่เพื่อพระองค์และเพื่อผู้อื่น เมื่อพระองค์ทรงทำงานในเรา เราจะเติบโตขึ้นในความอ่อนสุภาพและมีเมตตา

ตอนนี้คำถามที่เราต้องถามตัวเองคือ ฉันจะเติบโตขึ้นแบบไหน? เมล็ดที่เราหว่านวันนี้ กำหนดว่าเราจะได้เก็บเกี่ยวผลอะไรในวันพรุ่งนี้

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. การดำเนินชีวิตทุกวันนี้ของคุณกำลังหว่านชีวิตในสิ่งใดระหว่างเนื้อหนังกับฝ่ายวิญญาณ?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

โรม 10:14-18

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. อะไร คือ เหตุที่ทำให้คนไม่เชื่อในพระเจ้า? (ข้อ 14-18)
2. อะไร คือ เหตุที่ทำให้คนได้ยินเรื่องของพระเจ้า? (ข้อ 14-18)

(ย2) ยอมภาวนา

เมื่อเร็วๆนี้ ผมมีโอกาสพบกับชายผู้หนึ่งซึ่ง แนะนำให้ผมรู้จักกับพระเยซูเมื่อ 35 ปีก่อน วอร์เรน เวียร์สบี อดีตศิษยาภิบาลคริสตจักรมูดี้ในชิคาโก้และอาจารย์สอนพระคัมภีร์ที่พันธกิจแบ็คทูเดอะไบเบิล ท่านได้มาเทศนาในการสัมมนา พระคัมภีร์ครั้งหนึ่งในปี 1972 นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รับฟังข่าวประเสริฐเกี่ยวกับความรักของพระเจ้าที่มีต่อผม ซึ่งสำแดงออกโดยทางการสิ้น พระชนม์บนกางเขนของพระเยซู พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เปิดตาและหัวใจของผมในค่ำคืนนั้น และผมได้ต้อนรับพระเยซูคริสต์เป็นพระผู้ช่วยให้รอด (ยน.1:12)

สรรเสริญพระเจ้าที่มีคนอย่างวอร์เรน เวียร์สบี ซึ่งสัตย์ซื่อในการประกาศข่าวประเสริฐและนำผู้อื่น มาถึงพระคริสต์ เปาโลกล่าวถึงคนเหล่านี้ว่ามีเท้าที่งดงาม “เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมาช่างงาม จริงๆหนอ” (รม.10:15)

อย่างไรก็ตาม การประกาศข่าวประเสริฐไม่ได้เป็นความรับผิดชอบของอาจารย์สอนพระคัมภีร์และศิษยาภิบาลเท่านั้น แต่ทุกคนที่รู้จักพระเยซูก็สามารถแบ่งปันพระกิตติคุณแบบตัวต่อตัวกับเพื่อน เพื่อนร่วมงาน สมาชิกในครอบครัว และคนแปลกหน้าได้ การแบ่งปันข่าวประเสริฐเป็นสิทธิพิเศษและเป็นหน้าที่ของเรา ถ้าเราไม่ทำ “ผู้ที่ยังไม่ได้ยินถึงพระองค์จะเชื่อในพระองค์อย่างไรได้” (ข้อ 14)

ให้เราทำเท้าของเราให้สวยงาม โดยการนำข่าวดีเรื่องพระคริสต์ไปบอกผู้อื่น

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. คุณจะทำอะไรให้ผู้คนได้ยินเรื่องราวของพระเจ้า?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

มาระโก 2:1-12

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. ผู้คนพากันตอบสนองต่อการเสด็จมาของพระเยซูที่เมืองคาเปอรนาอุมอย่างไร? (ข้อ 1-2)
   1. บรรดาเพื่อนของคนง่อยพากันทำสิ่งใดเพื่อจะนำคนง่อยนั้นมาให้ถึงพระเยซู? (ข้อ 4)
   2. อะไร คือ ผลที่เกิดขึ้นกับคนง่อยที่เพื่อนของเขาได้นำมาถึงพระเยซู? (ข้อ 12)

(ย2) ยอมภาวนา

หนุ่มเลี้ยงวัวซึ่งไม่เคยสนใจเรื่องพระเจ้าได้เดินทางไปยังซานฟรานซิสโกและใช้ชีวิต สำมะเลเทเมาด้วยเงินทั้งหมดที่เขาหามาได้จากการเลี้ยงวัวในทุ่ง คืนหนึ่งเขาได้เดินโซซัดโซเซกลับมายังห้องพักในโรงแรมและหลับไปจนสายของอีกวันหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมา เขาเห็นหนังสือเล่มเล็กๆวางอยู่บนโต๊ะใกล้กับหัวเตียง เขาหยิบมัน ขึ้นมาดูและพบว่าเป็นพระธรรมมาระโก เขาโยนมันลงไปบนพื้นด้วยความรังเกียจ

ค่ำวันนั้นหนังสือเล่มดังกล่าวก็กลับมาวางอยู่ ข้างเตียงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันยังอยู่ที่เดิมในวันที่ 3 เขาจึงตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาอ่าน และพบว่าหนังสือเล่มดังกล่าวน่าสนใจจนเขาวางไม่ลง เขาได้เป็นพยานในเวลาต่อมาว่า “ผมได้เรียนรู้ว่าพระเยซูตรัสกับชายที่เป็นง่อยว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ และรู้สึกชื่นชมหญิงม่ายที่ถวายเงินสองเหรียญสุดท้ายที่มีอยู่ให้กับพระเจ้า ผมประทับใจที่พระเยซูทรงอุ้มเด็กๆขึ้นมาและอวยพรพวกเขา จากนั้นถึงแม้ว่า พระองค์จะได้รับการปฏิบัติอย่างไร้ความยุติธรรม แต่พระองค์ยังเสด็จไปที่กางเขนเพื่อช่วยคนบาปให้รอด เมื่อผมรู้ว่าเหตุใดพระองค์ต้องสิ้นพระชนม์ ผมก็มองเห็นบาปของตัวเองและพบกับสันติสุขเมื่อได้เชื่อวางใจในพระองค์” นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หนุ่มเลี้ยงวัวก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นคนละคน เขาใช้เวลาหลายปีในการแจกจ่ายพระธรรมมาระโกให้กับคนอื่นๆ

เช่นเดียวกัน เราต้องนำถ้อยคำที่ทำให้สำนึกนี้ไปถึงผู้คนให้ได้มากที่สุด ข่าวประเสริฐนั้นมีฤทธิ์อำนาจอย่างแท้จริง ข่าวประเสริฐจะสลายใจที่แข็งกระด้างและเยียวยาใจที่แตกสลาย

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. อะไร คือ ตัวอย่างที่ดีที่คุณได้รับจากเพื่อนทั้ง 4 ของคนง่อย?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

ลูกา 19:29-40

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. พระเยซูตรัสสั่งให้สาวกของพระองค์ทำสิ่งใด? (ข้อ 29-35)
2. เมื่อพระเยซูเสด็จไปตามทางเหล่าสาวกและผู้คนต่างพากันทำสิ่งใด? (ข้อ36-38)
3. พระเยซูตรัสกับพวกฟาริสีอย่างไรเมื่อพวกเขาขอให้พระเยซูห้ามฝูงชนไม่ให้ร้องสรรเสริญ? (ข้อ 39-40)

(ย2) ยอมภาวนา

ผมได้รับจดหมายจากผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเล่าว่า เธอเติบโตมาในครอบครัวที่มีปัญหา และหนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย เธอเริ่มใช้ชีวิตอย่างอาชญากรและติดคุก ต่อมาเธอติดยาเสพติดอย่างหนัก และคิดว่าทางเดียวที่จะหนีจากชีวิตที่มืดบาปนี้ได้คือการฆ่าตัวตาย

ณ จุดนั้น คำพยานของผู้หญิงสองคนที่เล่าเรื่องพระเยซูให้เธอฟัง ได้ทำให้เธอวางใจในพระผู้ช่วยให้รอดและพบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ ในไม่ช้าเธอก็อยากจะบอกเรื่องพระเยซูให้ผู้อื่นฟัง เธอมีความสามารถทางศิลปะ เธอจึงวาดประดิษฐ์ ลวดลายเป็นข้อพระคัมภีร์และคำหนุนใจ ลงบนหินเกลี้ยงที่เธอเก็บมาจากชายหาด เธอเอาหินเหล่านั้นไปขายและใช้เงินช่วยเหลือมิชชันนารี หินเหล่านี้คือวิธีที่เธอบอกเรื่องพระเยซูกับผู้อื่น

เรื่องของหญิงคนนี้ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่พระเยซูตรัสเมื่อพระองค์เสด็จเข้าเยรูซาเล็มไม่กี่ วันก่อนการถูกตรึงที่กางเขน ฝูงชนร้องว่า “ขอให้พระมหากษัตริย์ผู้ที่เสด็จมา ในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ” (ลก.19:38) เมื่อพวกฟาริสีบอกให้พระเยซูสั่งให้ฝูงชนเงียบ พระองค์ตรัสว่าถึงฝูงชนจะเงียบ แต่ศิลาจะส่งเสียงร้อง (ข้อ 40)

แน่นอนว่าพระเยซูไม่ได้หมายถึงหินระบายสี แต่ก็ยังเป็นความจริงที่ว่า แม้คำพยานจากปากของเราจะเงียบไป แต่ก็ยังมีวิธีอื่นอีกมากที่จะบอกเรื่องพระเยซูให้กับคนอื่น คุณจะใช้ “หิน” อะไรเพื่อบอกผู้อื่นถึงพระผู้ช่วยให้รอดและกษัตริย์ของคุณ? ฉันเป็นแค่ใครคนหนึ่งที่บอกคนทุกคนถึงท่านผู้นั้นที่ช่วยใครๆให้รอดได้!

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. อะไร คือ สิ่งที่คุณทำหรือใช้เพื่อบอกผู้อื่นถึงพระผู้ช่วยให้รอดที่ได้เสด็จมานั้น?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

ลูกา 2:25-35

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. สิเมโอนเป็นใคร? และพระเจ้าทรงสำแดงแก่เขาว่าอย่างไร?(ข้อ 25-26)
2. เมื่อสิเมโอนได้พบพระเยซู เขาได้เปิดเผยถึงความจริงที่พระเยซูทรงเป็นว่าอย่างไร? (ข้อ 28-35)

(ย2) ยอมภาวนา

ห้องนั้นเคยทรุดโทรม เครื่องเรือนก็ไม่เข้ากัน ประดับด้วยภาพวาดสีซีดจางและโคมไฟน่าเกลียด มีของกระจุกกระจิกวางอัดแน่นอยู่เต็มพื้นที่ เจ้าของบ้านพยายามจะจัดวางให้ดีขึ้น แต่กลับทำให้ห้องดูแย่กว่าเดิม

ด้วยเหตุนี้จึงมีรายการโทรทัศน์สำหรับปรับปรุงบ้าน หลังจากสัมภาษณ์เจ้าของบ้าน นักออกแบบจะวาดแบบห้องให้ใช้ประโยชน์ได้สูงสุด ผู้ผลิตรายการสร้างความน่าติดตามด้วยช่วง “เผยโฉม” ผู้ชมจะได้เห็นความก้าวหน้าและอุทานด้วยความประหลาดใจไปพร้อมกับเจ้าของบ้านเมื่อได้เห็นโฉมใหม่ของห้อง

โลกนี้กลายเป็นเหมือนห้องที่ถูกละเลยมาตลอด ผู้คนนำข้าวของที่ไม่เข้ากันเข้ามาไว้ ลำดับสิ่งต่างๆด้วยวิธีการที่ไม่สอดคล้องกับประโยชน์ใช้สอย ชีวิตน่าเบื่อ บีบรัด และไร้ประสิทธิภาพ โครงการพัฒนาชีวิตต่างๆก็ช่วยได้เพียงเล็กน้อย

พระคัมภีร์คือแผนการของพระเจ้าซึ่งสำแดงหนทางที่ดีที่สุดในการใช้ชีวิต พระเจ้าทรงสร้างช่วงที่น่าติดตามตลอดพันธสัญญาเดิม และเมื่อถึงเวลาที่กำหนด ก็มาถึงการเผยโฉมครั้งสำคัญของพระเยซู! เมื่อสิเมโอนได้เห็นพระองค์ เขาได้อุทานว่า “ตาของข้าพระองค์ได้เห็นความรอดของพระองค์แล้ว…เป็นสว่างส่องแสงแก่คนต่างชาติ และเป็นศักดิ์ศรีของพวกอิสราเอลชนชาติของพระองค์” (ลก.2:30-32)

เราเป็นส่วนหนึ่งของ “การเผยโฉม” ครั้งยิ่งใหญ่ของพระเจ้า เมื่อเราติดตามพระประสงค์และแบบอย่างของพระคริสต์ ทั้งสิ้นในตัวฉัน เป็นหนี้พระเยซูคริสต์ ซึ่งทรงสำแดงแก่ฉัน ผ่านทางหนังสือของพระองค์

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. คุณจะทำสิ่งใด เพื่อแผยถึงความรอดที่คุณได้รับจากพระเยซูให้คนอื่นได้รู้?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

มัทธิว 9:35-10:1

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. อะไร คือ สิ่งที่พระเยซูทรงทำเมื่อทรงดำเนินไปตามนครและหมู่บ้านโดยรอบ? (มัทธิว9:35) อะไร คือ เหตุผลที่ทรงทำสิ่งเหล่านั้น? (มัทธิว9:36)
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเยซูบัญชาให้สาวกทำ? เพราะเหตุใด? (มัทธิว9:37-38)
3. พระเยซูทรงประทานสิ่งใดให้แก่สาวก? เพื่ออะไร? (มัทธิว10:1)

(ย2) ยอมภาวนา

เมื่อดี.แอล.มูดี้ ไปร่วมประชุมในหัวข้อการประกาศพระกิตติคุณกับคนหมู่มากที่เมืองอินเดียนาโพลิส เขาไม่ได้ไปเพื่อบรรยายเท่านั้น มูดี้ได้ขอให้เพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นนักดนตรีฝีมือเยี่ยมไปพบเขาที่หัวมุมถนนตอนหกโมงเย็น ชายผู้นั้นขึ้นไปยืนบนกล่องพร้อมกับขับร้องเพลง เมื่อฝูงชนเริ่มเข้ามาห้อมล้อม มูดี้ได้กล่าวสั้นๆและเชื้อเชิญให้ตามเขาไปที่หอประชุมใกล้ๆ

ไม่นานนักหอประชุมก็เต็มไปด้วยผู้คนที่หิวกระหายฝ่ายวิญญาณ และมูดี้ก็เทศนา เมื่อผู้เข้าร่วมการประชุมเริ่มทะยอยกันมาถึง มูดี้จึงหยุดเทศนาและกล่าวว่า “เราคงต้องจบตรงนี้ เนื่องจากพี่น้องที่มาประชุมอยากจะสนทนาในหัวข้อ วิธีประกาศกับคนหมู่มากž”

เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นคนเป็นอันมาก ก็ “ทรงสงสารเขา” (มธ.9:36) พระองค์ตรัสกับเหล่าสาวกว่า “ข้าวที่ต้องเกี่ยวนั้นมีมากนักหนา…จงอ้อนวอนพระองค์ผู้ทรงเป็นเจ้าของนาให้ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์” (ข้อ 37-38) แล้วพระองค์ก็ส่งพวกเขาออกไปประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า (10:1)

จากประชากรทั้งสิ้น 6.3 พันล้านคนในโลกนี้ คาดว่ามีเพียง 10 % เท่านั้นที่เชื่อในพระเยซูคริสต์ และกว่า 25 % ไม่เคยได้ยินเรื่องความรักของพระเยซูเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ในฐานะสาวกของพระคริสต์ในยุคปัจจุบัน อย่ามัวแต่พูดถึงความต้องการข่าวประเสริฐเลย ให้เราอธิษฐานและออกไปเถิด  คนต่อไปที่คุณพบอาจเป็นทุ่งนาที่คุณเก็บเกี่ยวได้

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. คุณจะทำสิ่งใดในวันนี้ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการเก็บเกี่ยวแห่งอาณาจักรของพระเจ้า?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

2 โครินธ์ 3:5-18

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. ความสามารถที่เรามีนั้นมาจากใคร? (ข้อ 5) และมีไว้เพื่ออะไร? (ข้อ 6)
2. ผ้าคลุมหน้าที่บังพระฉายาของพระเจ้าจากชีวิตของเราถูกเปิดออกผ่านทางใครและด้วยวิธีใด? (ข้อ 16)
3. อะไร จะเกิดขึ้นเมื่อเราไม่มีผ้าคลุมหน้าอีกต่อไปแล้ว? (ข้อ 18)

(ย2) ยอมภาวนา

ไม่น่าเชื่อที่หนังสือ ชีวิตที่เคลื่อนไปด้วยวัตถุ ประสงค์ ของ ริค วอเรนท์ จะจัดอยู่ในรายชื่อ หนังสือที่ขายดีที่สุด ปรากฎการณ์ครั้งนี้ย้ำเตือนเราว่า ทั้งผู้เชื่อและผู้ที่ไม่เชื่อล้วนมีความปรารถนา ลึกๆ ที่จะทราบวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนของชีวิต เราทุกคนต่างต้องการมีส่วนในสิ่งที่มีคุณค่า หากปราศจากการทรงเรียกและวัตถุประสงค์ที่ชัดเจน ชีวิตของเราก็คงจะวุ่นวายอยู่แค่งานประจำ

เมื่อเราติดตามพระเยซูเรามีข้อได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด เวสต์มินสเตอร์ เคทาคิซึม ได้สรุปเรื่องวัตถุประสงค์ชีวิตไว้อย่างสวยงามว่า “จุดประสงค์สำคัญที่สุดของมนุษย์” คือการ “ถวายเกียรติแด่พระเจ้าและมีความสุขอยู่กับพระองค์ ชั่วนิจนิรันดร์”

การถวายเกียรติแด่พระเจ้าหมายถึง การให้พระลักษณะ น้ำพระทัย และวิถีทางของพระองค์ปรากฏอยู่ในทุกสิ่งที่เราทำ เปาโลย้ำเตือนเราว่า เรา “ก็เปลี่ยนไปเป็นเหมือนพระฉายขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือมีศักดิ์ศรีเป็นลำดับขึ้นไป เช่นอย่างศักดิ์ศรีที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเป็นพระวิญญาณ” (2 คร.3:18) วัตถุประสงค์ในชีวิตของเราคือ สำแดงให้คนอื่นเห็นพระลักษณะของพระเจ้าเมื่อเขามองดูและสัมผัสกับความรักของพระองค์ผ่านชีวิตของเรา

ถือเป็นสิทธิพิเศษที่เราได้สะท้อนความรัก ความเมตตา ความยุติธรรม และความชอบธรรมของพระเจ้า ให้โลกซึ่งหัวใจ ถูกปิด “บัง” จากความจริงของพระองค์ (4:3-4) เพื่อทำให้ผู้อื่นเห็นตัวเราน้อยลงและเห็นพระเจ้ามากขึ้น และนั่นคือการมีชีวิตโดยเจตนาอย่างมีวัตถุประสงค์! วัตถุประสงค์ของคริสเตียนคือ การทำตามแผนการของพระเจ้า

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. อะไร คือ วัตถุประสงค์ของพระเจ้าที่ปรารถนาให้คุณทำในวันนี้?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โรม 10:15

“และถ้าไม่มีใครใช้เขาไป เขาจะไปประกาศอย่างไรได้ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ” 

สดุดี 84

(ย1) ยอมรับพระคำ

1. ความสุขที่ผู้เขียนสดุดีได้กล่าวถึงนั้น พบได้ในที่ใด?(ข้อ 1-2, 4-5,10)
2. อะไร คือ ผลที่เขาได้รับเมื่อเขาได้แสวงหาและอยู่ในที่ประทับของพระเจ้าเสมอ? (ข้อ 6-12)

(ย2) ยอมภาวนา

หนังสือท่องเที่ยวมักให้ความสำคัญกับการไปถึงจุดหมายปลายทางและช่วงเวลาแห่งความสุขที่จะได้รับเมื่อเดินทางไปถึงที่นั่น แต่หนังสือเล่มหนึ่งที่ชื่อว่า “ศิลปะแห่งการแสวงบุญ (The Art of Pilgrimage) นั้นมองไกลกว่านั้น โดยพิจารณาถึงความสำคัญอย่างยิ่งยวดของการเดินทาง “การเดินทางที่ปราศจากอุปสรรคนั้นไร้ความหมาย และการเดินทางที่ปราศจากเป้าหมายนั้นไร้วิญญาณ” ผู้เขียนกล่าวว่า ในหนังสือของเขานั้น การเดินทางมีความสำคัญพอๆกับจุดหมายปลายทาง

นั่นคือมุมมองที่เรามีต่อชีวิตประจำวันหรือไม่? หรือว่าเรากำลังหมกมุ่นกับการต่อสู้ดิ้นรนในชีวิตประจำวัน จนกระทั่งการเดินทางของชีวิตนั้นเป็นเพียงกระบวนการที่จะต้องอดทนเท่านั้น?

สดุดี 84 ได้บันทึกเรื่องราวของบุคคลผู้ซึ่งกำลังของเขาอยู่ในพระเจ้า และ “ใจของเขาเป็นทางหลวงไปศิโยน” (ข้อ 5) ชาวยิวในสมัยโบราณมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ ขณะที่เดินทางไปกรุงเยรูซาเล็มเพื่อเฉลิมฉลองในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเป็นพิเศษ พระธรรมสดุดีได้พูดถึงการพบน้ำพุในหุบเขาบาคา และกำลังที่เพิ่มขึ้นอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งมาถึงศิโยน (ข้อ 7) พระธรรมนี้ได้วาดภาพของความสุขในการเดินทาง ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่การไปให้ถึงจุดหมายเท่านั้น

พระคัมภีร์ซึ่งเป็นหนังสือท่องเที่ยวของพระเจ้า เรียกร้องให้เราลิ้มรสการเดินทางซึ่งก็คือชีวิตของเรา เมื่อเราพบตัวเองเดินอยู่ในเส้นทางที่ยากลำบาก เราสามารถเลือกการปฏิเสธและบ่น หรือว่าเตรียมจิตใจของเราไปสู่ศิโยนที่ซึ่งเราเดินในวันนี้สำคัญพอๆกับที่ซึ่งเราจะเดินในวันพรุ่งนี้ ความสุขไม่ได้รอคอยเราอยู่แต่ในสวรรค์เท่านั้น แต่มีความชื่นชมยินดีเกิดขึ้นระหว่างทางด้วย

(ย3) ยอมประยุกต์ใช้

1. คุณจะพบความสุขเหมือนอย่างผู้เขียนสดุดีตอนนี้ได้อย่างไร?
2. อะไร คือ สิ่งที่พระเจ้ากำลังตรัสกับคุณ? และอะไรคือสิ่งที่คุณจะตอบสนองในวันนี้?

(ย4) ยอมแบ่งปัน

ให้คุณได้แบ่งปันถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงตรัสและสิ่งที่คุณตั้งใจตอบสนองต่อพระคำในวันนี้ แก่พี่เลี้ยงหรือบางคนที่คุณคาดว่าจะเป็นพระพรแก่เขาได้

ข้อท่องจำ : โคโลสี 3:23-24

ไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด ก็จงทำด้วยความเต็มใจเหมือนกระทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่เหมือนกระทำแก่มนุษย์ ท่านรู้ว่าท่านจะได้รับมรดกจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นบำเหน็จ ท่านปรนนิบัติพระคริสต์เจ้าอยู่